De lessen van meneer Picquier - Marc Roger

Soms heb je van die boeken waarin je begint te lezen en je pas weer weglegt als je het uit hebt. Dit is zo'n boek.
Het speelt zich af in een verzorgingstehuis. Het gaat over de oude boekhandelaar Picquier en de verzorger Grégoire. Meneer Picquier leeft letterlijk tussen zijn boeken. Door de Ziekte van Parkinson kan hij zelf niet meer lezen. Grégoire biedt aan om te gaan voorlezen. Er gaat een nieuwe wereld voor hem open. Hij maakt kennis met vele schrijvers en zijn liefde voor boeken groeit. Er ontstaat een bijzondere vriendschap.

Een paar van de vele prachtige zinnen in dit boek:

‘Als je aftakelt, zoals ik aftakel’, zegt hij, ‘en daarbij nog zo helder bent als ik, lijd je daar minder onder wanneer je alleen bent. De aanblik van anderen wijst onontkoombaar op je eigen verval.’

---

‘Als je ergens voor strijdt, als je ergens in gelooft, als je echt stáát voor een idee, is de pretentie om een ander gelukkig te willen maken zonder zijn mening te vragen een echt probleem. Zodra je afstand neemt, zie je dat wel in. Als je bijvoorbeeld boekhandelaar bent, lees je alles altijd eerder dan iedereen. Dat is pretentieus, begrijp je, dingen eerder lezen dan anderen en dan beslissen wat er al dan niet belangrijk is. Welk recht heb je om dat te doen? Met welk recht eigent iemand zich de macht toe om de ene tekst wel te verspreiden en de andere niet? Wie geeft je dat recht? Jij neemt zelf die rol aan die je het recht geeft om te zeggen “Dit boek moet je lezen” of “dat moet je niet lezen”, naargelang je eigen smaak, je geestdrift en je grillen! Dat doe je zo goed als je kunt, als je je klanten eenmaal een beetje kent. Je hebt altijd grote en kleine lezers, volwassenen, kinderen, mannen, vrouwen, nieuwsgierige lezers, haastige lezers, luie lezers, en dan al die mensen die niet eens binnenkomen, die dat niet durven of die simpelweg niet beter weten.’

---

Het boek is een weg die naar de ander leidt, en omdat niemand je nader staat dan jij zelf, lees je om jezelf te vinden, zelfs al probeer je door te lezen jezelf juist te ontvluchten, als een soort beschouwing van je eigen anders-zijn.

---

Zodra je wandelt ben je niet langer een gewoon levend wezen. Je wordt de cursor van je leven in de ruimte en de tijd. Zonder je ervan bewust te zijn krijg je toegang tot het zuiverste heden, met als je enige verleden de horizon die achter je verdwijnt en als enige toekomst de horizon die nadert, een absoluut heden in de illusoire verbondenheid van lichaam en geest. Je kunt niet meer stoppen. De uitputting regeert en biedt je een genot waarvan je zweert dat je bereid bent ervoor te boeten met pijn in alle mogelijke spieren.