Het perron - Sofie Smit

'Het perron' van Sofie Smit trok me in eerste instantie aan door de vormgeving.

Het voor- en achterplat van het omslag zijn met elkaar verbonden door zwart garen. De kaft is niet harder of beter beschermd dan de pagina’s binnenin. Dat maakt het boek kwetsbaar. De foto is gemaakt door Toni Frissell. Op de foto zie je Lisa Fonssagrives op Paddington Station.

Ik dacht dat het verder niets voor mij zou zijn, maar ik werd positief verrast door het verhaal. De inhoud is net zo kwetsbaar als de buitenkant.
Een vrouw kijkt iedere ochtend uit naar haar trein vanaf haar vaste plek op het perron. Een man reist voor het eerst met de trein en bezoekt zijn zieke moeder. Ze raken elkaar diep zonder het te weten.
Door de opbouw en hun ontmoetingen wilde en moest ik verder lezen om te weten hoe het verder met ze gaat. Toch moest ik af en toe het boek weg leggen om de prachtige zinnen goed tot me door te laten dringen.


Enkele fragmenten:

De ijsbloemen op het raam toonden haar de schoonheid toen ze de gordijnen opende. Prachtige patronen ontstaan uit de liefde tussen water en glas.

---

De woorden vielen als herfstbladeren bovenop de lagen van ideeën, inzichten en fantasieën die ze door de jaren heen had verzameld. Op de hoop verteerden ze door de tijd tot vruchtbare compost.